Gelukkige verjaardag mama!

KINDEREN EN ECHTGENOOT TRAKTEREN MAMA OP VERBONDENHEID.

Het overkwam me een tijd geleden en volkomen onverwacht: een verrassingsfeest voor mijn verjaardag. In het grootste geheim hadden onze kinderen uitnodigingen verstuurd, mensen aangesproken, versieringen aangebracht, voor lekkere hapjes gezorgd. Manlief nam de speech voor zijn rekening en goede vrienden zongen eensgezind een zelfgemaakt lied. Het was hartverwarmend in al zijn eenvoud en oprechtheid. Een zomers tuinfeest zonder veel toeters of bellen, maar met lieve wensen, originele attenties en als grootste gemene deler: een warm gevoel van verbondenheid.

Ze hielden me in het oog, om te zien hoe gelukkig ik zou zijn.

Het viel me op hoe de kinderen zich bij hun keuze van de genodigden hadden laten leiden door hun intuïtie: mensen die ze spontaan met mij ‘in verband’ brachten. En net zoals zij mij in het oog hielden om te zien hoe verrast, gelukkig, tevreden ik hopelijk zou zijn, zag ik hen bezig: zorgzaam in de weer, solidair in de geheimhouding, saamhorig. Ze hadden de hoofden bijeen gestoken en de handen uit de mouwen om alles voor te bereiden want ze gunden me van harte de deugddoende ervaring van goed omringd te zijn. Het was ook een mooie manier om hún liefde en betrokkenheid voelbaar te maken. Dat was al een geschenk op zich! Maar dit samen zoeken, overleggen en plannen, deze gedeelde inzet werkt ook voor hen verbindend, weeft ook tussen hen onzichtbare draden van verbondenheid. Elkaar betrekken en meekrijgen in hetzelfde verhaal, elkaars talenten aanspreken en zo de smaak te pakken krijgen om vrijwillig, met een groot hart iets te doen voor een ander, geeft energie, maakt gelukkig.

Don Bosco was wat dat betreft, een echte ervaringsdeskundige. Al doende leerde hij de knepen van het opvoeden en zag hij welke aanpak vruchten afwierp. Hij werd er zich van bewust hoe wezenlijk het is voor elke mens om deel uit te maken van een groter geheel, van een netwerk van relaties. Hij koos ervoor om jongeren een actieve rol te laten spelen in het hele opvoedingsgebeuren, samen met anderen. Die confrontatie, aanvulling, uitwisseling binnen de groep is vormend en verrijkend, maakt je tot wie je bent.

Het gevoel ergens bij te horen – van jongs af aan - is belangrijk om later op eigen benen te kunnen staan.

Wat er gebeurt in een sfeer van openheid en vertrouwen is niet exact te meten. Maar wie zich gezien, gehoord en gewaardeerd voelt, weet zich gedragen en verbonden met bijvoorbeeld familie, gezin, vrienden, lotgenoten, huisdieren. Of met een groter geheel, de kosmos, God ... En hij voelt zich er ook meer en mee(r) verantwoordelijk voor.

Toch hartverwarmend als je daar op je verjaardag aan herinnerd wordt. En ja, getrakteerd worden op verbondenheid ... het zal je maar overkomen!


Door Hilde Van Parys
Bron: Don Bosco Vlaanderen 2017/2

Schilderij Heilige Familie in basiliek Maria Hulp der Christenen, Valdocco.

"Wij zijn één familie, een thuis, een bron van Leven en Liefde"

DON BOSCO AAN HET WOORD.

Mijn prilste jeugdherinnering is de dood van mijn vader. Als tweejarige kleuter wilde ik de kamer waar mijn vader lag niet verlaten zonder dat mijn papa mee kwam. Ik begreep niet dat hij nooit meer zou opstaan om met mij te spelen. Ik heb geluk gehad dat mijn mama een sterke vrouw was. Wat ik geworden ben, heb ik aan haar te danken. Het gemis van een vader, de kracht van mijn moeder, het heeft mijn leven en mijn engagement intens gekleurd. Ik ben me vanuit deze ervaringen altijd bewust geweest hoe belangrijk het voor een jongere is om tot een familie te behoren, om een vader en moeder te hebben die liefde, veiligheid en structuur bieden. Daarom heb ik zelf vaak in anderen zoals don Calosso, don Cafasso, don Borel ... de vaderlijke zorg gezocht die ik miste. Daarom ook heb ik mijn mama naar Valdocco gehaald om voor de jongens te zorgen.

Toen ik de kerk van Maria Hulp der Christenen liet bouwen in Valdocco was er nauwelijks nog geld over om de kerk binnenin aan te kleden. Toch liet ik twee schilderijen maken. Eén van Maria Hulp der Christenen natuurlijk. Zij is de patrones van de basiliek. Het andere is een schilderij van de H. Familie. Het is een boodschap aan elke jongere die er binnen loopt: ze horen tot een familie. Een aardse hier in Valdocco, een hemelse die hen leidt, die over hen waakt. Het is ook een boodschap aan de salesiaanse opvoeders. Dit is geen instituut maar een huis waar we als een vader en moeder voor jongeren zorgen, waar we samen leven met hen in een familieklimaat. Hier mogen jongeren altijd thuis komen. Bij ons en bij hun hemelse familie zijn ze geborgen.

Door Colette Schaumont
Bron: Don Bosco Vlaanderen 2017/2