Gerardus Kraan, Salesiaan van Don Bosco
°13-12-1929  +03-08-2022

Meer info volgt nog.

Sjaak Billekens, Salesiaan van Don Bosco
°30-06-1929  +05-07-2022

Op 5 juli overleed in Guatemala de Nederlandse missionaris Sjaak Billekens. Sjaak bracht ruim 67 jaar door in Midden-Amerika. Hij is 93 jaar oud geworden. Na een korte voorbereiding en zijn intrede bij de Salesianen werd Sjaak op 25-jarige leeftijd uitgezonden naar de missies in El Salvador. Hij koos ervoor om er te werken als Salesiaan-coadjuteur, want hij ambieerde niet om ook tot priester te worden gewijd. De Spaanse taal heeft Sjaak zich snel eigen gemaakt. In de jaren van zijn missiewerk heeft hij nooit nog Nederlandssprekende collega’s in zijn nabijheid gehad, maar zijn in keurig Nederlands geschreven brieven bewijzen voldoende dat zijn kennis van het Spaans uitstekend moet zijn geweest.

Het is moeilijk om in het kort de werkzaamheden van Sjaak te vermelden, want die zijn meer dan talrijk geweest. Meestal was hij leraar, werkplaatsleider in het grafisch onderwijs, econoom van salesiaanse instituten en/of religieuze leefgemeenschappen. Dat hij nogal vaak met nieuwe benoemingen werd belast, was geen teken van zwakte. Integendeel, keer op keer werd op hem beroep gedaan omwille van zijn talent en zijn karakter waarmee hij zich wist aan te passen aan moeilijke omstandigheden. Zijn onderscheiding als ridder in de orde van Oranje Nassau op 1 juli 2004 is daar een mooi bewijs van. Wat Sjaak vooral raakte, was de armoede en de bedreigde toekomst van de jeugd. Uit zijn brieven blijkt overduidelijk dat dit zijn drijfveer was: in teamverband meewerken aan het geluk en de toekomstmogelijkheden van de jongeren. Daarin was hij een ware volgeling van Don Bosco.


Lucie Geys, zuster van Don Bosco
°03-08-1937  +21-06-2022

Zuster Lucie werd in 1937 in Eksel geboren. Ze groeide op in een groot gezin met 5 broers en 6 zussen. Zij ging naar de dorpsschool, waar zij bekend stond om haar onvermogen om stil te zitten. Vanaf haar 14e ging ze naar de snit- en naadschool. Toen zij op het internaat van de Zusters Don Bosco in Groot-Bijgaarden kwam, ging er een nieuwe wereld voor haar open. Haar roeping groeide toen een zuster haar vroeg of ze geen zuster wilde worden. Na gebed, onderscheiding en een gesprek met een Salesiaanse priester, begon zij haar vorming. Op 5 augustus 1960 legde zij haar eerste geloften af en werkte in de gemeenschappen van Kortrijk, Gerdingen en Luik als opvoedster. Nadat ze in 1966 de eeuwige geloften had afgelegd, vertrok ze naar het toenmalige Zaïre. Tijdens een retraite hoorde ze zeggen dat ze een zuster zochten voor de missie in Congo en omdat er aan het eind van de retraite geen kandidaat was, bood ze zich aan om te vertrekken. Op 21 september 1966 vertrok Zr Lucie naar Kafubu. Daar werkte zij als opvoedster en hielp bij snit- en naadlessen. Later ging ze naar Makombo waar ze een naaiatelier voor meisjes begon. Zij woonde ook in de gemeenschappen Kafubu en Ruashi, waar zij steun verleende aan bouwprojecten en de aankoop van een kleuterschool. Dierbare herinneringen had ze aan Kinshasa, waar zij in 1988, in het jaar van het jubileum van Don Bosco, op 31 januari, naar de wijk Sanga Mamba ging. Toen zij daar aankwamen, vonden zij er slechts een stuk land van vier hectare. Helemaal leeg, een huis zonder water en elektriciteit. Maar stap voor stap werden vele projecten gerealiseerd. Begonnen met lesgeven onder een boom, groeide de school uit tot een school met 3.000 leerlingen. Een school met een kleermakerij, een bakkerij, een kapper en verschillende klaslokalen. Door projecten in te dienen, brieven ter ondersteuning te sturen, bereikte zij dit alles met een positief resultaat. Als kind kon zij niet stilzitten, tot grote teleurstelling van haar kleuteronderwijzeres, maar dankzij deze stroom van energie was zij in staat vele dingen te bereiken. Ze ging van naald en draad naar steen en beton. Ze heeft ook drie jaar in Rwanda doorgebracht. Altijd trouw het pad blijven volgen met de jongeren, proberen moeilijkheden te overwinnen. Een pionier zijn vereist een sterk karakter. Dit gaf soms problemen, maar Zr Lucie had een groot hart om opnieuw te kunnen beginnen. De wetenschap dat jonge mensen hoop in het leven hadden en de mogelijkheid om hun studie voort te zetten, was haar grootste beloning. Zij was 54 jaar in Congo, in verschillende gemeenschappen, als gemeenschapsanimator of econoom. Toen haar gezondheid in 2020 dramatisch verslechterde, keerde zij voor behandeling naar België terug. Het heeft haar veel gekost om haar geliefde Congo achter te laten. Vanuit haar ziekbed, maakte ze de administratie van haar laatste project af. Bedlegerig zijn was een grote opoffering voor haar. Dankzij haar computervaardigheden bleef zij in contact met vele vrienden, alumni, zusters en familieleden. Omringd door haar zusters, viel zij vredig in slaap en werd zij opgenomen in de barmhartigheid van de Vader. Vorig jaar interviewde Don Bosco Media zuster Lucie nog met dit mooie artikel als gevolg.

Antoon Boone, Salesiaan van Don Bosco
°19-10-1940  +06-06-2022

Toon komt uit het Meetjesland en is geboren te Zomergem op 19 oktober 1940. Hij werd in Oud-Heverlee tot priester gewijd op 13 september 1969. Na zijn studies was hij enkele jaren studieleider in Hoboken en Halle en al vrij vlug werden de leiderscapaciteiten van Toon duidelijk. Het was in 1978 dat hij uit zijn ambt van adjunct-directeur in Don Bosco Halle werd geplukt om de overstap te doen naar de Guimardstraat. Hij werd secretaris-generaal van het Verbond van het Vlaams Katholiek Secundair Onderwijs. Hij heeft dat heel gedreven 25 jaar lang met kennis en kunde gedaan.

Toon blijft geassocieerd met iemand die kon doorbijten en met een enorme werkkracht zijn taak vervulde. Die inzet en dat doorzettingsvermogen kreeg hij van thuis uit mee. Hij bleef trouw aan zijn afkomst en was behoedzaam met zijn woorden. Toch kon hij vaak verrassen wanneer hij in een gesprek of discussie als laatste het woord nam en alles opnieuw deed kantelen. Toon had inzicht en doorzicht. Het was trouwens zijn verdienste om in de Guimardstraat met zijn luisterend oor een visie op onderwijs uit te bouwen. Hij deed het in een klimaat van vertrouwen en hij had het talent om mensen te mobiliseren die zich verbonden voelden met elkaar. Toon had de kwaliteiten van een echte herder.

Als een Goede Herder is hij zijn hele leven een voorganger en leider geweest, met aandacht voor de kleinen die hij groot maakte, en de zwakken die nooit werden vergeten. Het is de gelovige vastheid die Toon kneedde tot een overtuigd religieus en een innemend salesiaan. Hij sprak de taal van het evangelie en dat liet hem op het einde van zijn leven zeggen, toen hij wist dat het einde naderde: “Ik ben tevreden, ik heb een goed leven gehad.”

Josée Moeyersons, zuster van Don Bosco
°16-08-1927  +26-04-2022

Zuster Josée Moeyersons werd geboren in Etterbeek op 16 augustus 1927. Het gezin met vier kinderen verhuisde naar Lippelo waar zij haar kinderjaren heeft doorgebracht. Door het contact met de Zusters van Don Bosco die daar sinds 1903 aanwezig waren, toonde zij al vlug interesse voor de Chiro. Ze behaalde haar diploma aan de vakschool voor meisjes in handel. Na het overlijden van haar moeder heeft zij nog verschillende jaren haar vader verder ondersteund met de drie andere kinderen van het gezin. De woorden “durf jezelf aan anderen te geven” werden dan ook waar. In 1955 legde ze haar gelofte af als dochter van Maria Hulp. Ze is vooral gekend door haar enorme inzet. Lesgeven in dactylo en handelsvakken, opvoedster, de kaderschool en zeker niet te vergeten de Chiro. Hoeveel feesten heeft ze niet tot in de kleine puntjes verzorgd en georganiseerd. Toen ze naar Groot-Bijgaarden verhuisde na 19 jaar in Heverlee zich ingezet te hebben als o.a. econome deed zij vlug de overstap naar de Savioparochie. Daar heeft ze zich tot het echt niet meer kon ingezet voor de feesten in de parochie en de omgeving. Het onderhoud van de lokalen en het ontvangen van verschillende bewegingen die daar wat organiseerden. Toen de lockdown uitbrak werd het heel moeilijk, plots viel alles weg. Ook lichamelijk begon het achteruit te gaan en daar heeft ze veel onder geleden. De laatste maanden verhuisde ze nog naar Kortrijk om beter omringd te zijn met de verzorging die ze nodig had. Op de dag waar men in Nizza het 150-jarig bestaan van onze congregatie vierde, is ze rustig gestorven in haar 67ste jaar van professie. We blijven haar dankbaar voor veel.

Lamberta van de Waarsenburg, zuster van Don Bosco
°22-03-1934  +22-04-2022

Zuster Lamberta werd geboren op 22 maart 1934 te Lierop (NL). Ze deed haar vormingsjaren in Engeland, waar toen de Nederlandse zusters van Don Bosco intraden. Vele jaren heeft ze zich daar ingezet. Zij behaalde daar ook het diploma voor Engels. Bij het samensmelten van de Vlaamse provincie met de Nederlandse kwamen verschillende Nederlandse zusters terug uit Engeland om in Maasniel een stichting te open. Zr. Lamberta heeft daar vele jaren in de peuterspeelzaal gestaan, waar zij met veel goedheid, hartelijk en zachtheid zich toewijden aan de kleintjes. Ze was ook bezielster van de speelpleinweken en had enorm kunstige talenten die ze verder mocht ontwikkelen. Heel wat mooie schilderijen, kunstwerkjes en aquarellen van haar zijn nog te bewonderen. Vele kinderen en vrienden zijn haar heel genegen gebleven, zelfs op de begrafenis had een peutertje van toen beloofd om de Last Post te spelen op haar begrafenis, en dat is ook gebeurd. De laatste jaren werden moeilijk voor haar en zr. Lamberta overleed op 22 april 2022 te Wijnegem. Ze had 63 jaar professie.

Jacques Hantson, salesiaan van Don Bosco
°10-01-1936  +28-03-2022

Jacques werd geboren te Bissegem op 10 januari 1936. Hij leerde Don Bosco kennen door het zondagspatronaat van Sint-Anna te Kortrijk. Zijn eerste religieuze professie deed hij te Groot-Bijgaarden op 25 augustus 1956. Na zijn filosofische studies vertrok hij als stagiair-missionaris voor drie jaar naar Lubumbashi in Katanga. Zijn eeuwige professie deed hij tijdens zijn theologische studies op 30 april 1962 te Oud-Heverlee. Hij werd tot priester gewijd te Kortrijk op 12 februari 1965. Datzelfde jaar vetrok hij terug naar Congo, waar hij verbleef en werkte er tot 2004.

Jong van geest en lichaam, fris en paraat wijdde hij zich aan de Congolese jeugd, niet alleen via onderwijs en opvoeding, maar ook door in de puntjes verzorgde liturgie, bruisende oratoriobewegingen, Chiro en uitstekende sportgroepen. Hij werd Congolees met de Congolezen en sprak drie streektalen. Hij was een wijze econoom en directeur. Hij was ook een pastoor van formaat. Met een standvastig karakter en ruim hart, bouwde hij niet alleen muren in Lubumbashi en Mbuji-Mayi, maar vormde vooral mannen en vrouwen die vandaag christelijke leiders zijn. Met ijver en salesiaans vreugde, met humor en vrijgevigheid werkte hij echt samen in broederlijke en respectvolle sfeer en gaf hij velen het gevoel bij de congregatie en de Salesiaanse Familie te behoren.

Ten gevolg van minder goede gezondheid terug in België vanaf 2004 deed hij nog parochiedienst in Hever en Boortmeerbeek, was hij een bereidwillige hulp in de missieprocuur, zorgde voor zieke medebroeders, was de secure verbindingsman met de apotheek, ging piëteitsvol voor in vieringen en gebed en zond geregeld verslagen van gebeurtenissen in huis en inspirerende en grappige mails door.

Tot onze grote ontsteltenis overleed hij plots op maandag 28 maart 2022. Wij vertrouwen hem, in geloof in de verrijzenis, piëteitsvol toe aan onze God en Vader, Liefde voor tijd en eeuwigheid.

Bernard van Lankvelt, salesiaan van Don Bosco
°21-07-1935  +26-03-2022

Op zaterdag 26 maart 2022 is in het verpleeghuis 'Randerode' in Apeldoorn (NL) onze medebroeder Bernard van Lankvelt overleden, hij was 86 jaar. Bernard was coadjuteur en begon na zijn religieuze professie als timmerman in het internaat van Don Bosco Leusden. Later werd hem gevraagd om een paar jaar te gaan helpen op de 'Mariahoeve' in Assel/Hoog Soeren, op de boerderij. Hij zou er meer dan 55 jaar blijven. Bernard hield van zang, hij zong bij een gregoriaans koor en bij een koor met een breder repertoire. Bernard heeft jaren veel gezondheidsproblemen gekend, maar heeft die altijd moedig het hoofd geboden; de laatste drie jaar van zijn leven verbleef hij in een verpleeghuis. Hij was een diepgelovig mens, een toegewijd salesiaan, een harde werker, heel trouw, vriendelijk en goedlachs.

Gaston De Neve, salesiaan van Don Bosco
°13-10-1926 +08-03-2022

Onze milde medebroeder Gaston werd op 13 oktober 1926 geboren in een eenvoudig landbouwersgezin in Gijzenzele. In volle oorlogstijd trok het voorbeeld van jonge salesianen in Don Bosco Sint-Denijs-Westrem en Groot-Bijgaarden hem over de streep en hij trad in 1944 in het noviciaat te Groot-Bijgaarden. Filosofie, Germaanse filologie en theologie gingen aan zijn priesterwijding op 14 april 1955 vooraf. Na een jaar les geven vertrok hij naar Congo waar hij op verschillende plaatsen leraar, assistent, directeur, novicemeester, socius en geestelijk begeleider was. Van bij zijn aankomst in Congo was hij betrokken bij het oprichten van chirogroepen. Chiro zat hem al in het bloed van bij zijn opleiding. In Kiro Congo ontpopten zich zijn grote kwaliteiten zoals zang en muziek, toneel en fotografie. Vanuit een diep geloof beleefde hij - in al wat hij deed - zijn salesiaanse roeping met helende hartelijkheid en relativerende redelijkheid. In 2001 keerde hij om gezondheidsredenen definitief terug naar België. Hulp in huis, in de bibliotheek van Oud-Heverlee, ontzettend veel vertaalwerk in wel 6 talen en vooral bidden vulden zijn dagen. Zijn hartenwens om naar Christus Koning terug te keren werd vervuld op 8 maart 2022.

André Ongenaert, salesiaan van Don Bosco
°14-02-1931  +23-02-2022

Op 14 februari 1931 werd André thuis geboren als achtste kind in een gezin van tien. Zijn kinderjaren waren getekend door het leven op de boerderij. Hij haalde in de lagere school goede resultaten. Zijn ouders lieten hem op internaat gaan op de technische school van Aalst. Daar haalde hij het diploma A2 mechaniek-elektriek, maar er groeide vooral een roeping in hem: hij wilde priester worden. Zo kwam hij bij de late roepingen in Don Bosco Kortrijk terecht. Na de vier volledige jaren in Don Bosco besloot hij ook bij Don Bosco te blijven en ging hij naar het noviciaat. Ook hier groeide nog steeds zijn overtuiging om naar de missies te gaan. In zijn verdere opleidingsjaren kreeg hij de opdracht de studies voor technisch ingenieur te doen in de technische school te Mechelen. Na zijn priesterwijding werd hem gevraagd om naar de missies te vertrekken, naar Kigali, Rwanda. Na twee jaar werd hij overgeplaatst naar Congo, waar hij nog veertig jaar actief zou zijn, vooral in het onderwijs, maar ook tijdens de weekends in de parochiepastoraal. Hij heeft dan op zijn 75 het werk doorgegeven en is met pensioen gekomen in zijn Vlaanderen. Hij mocht tot rust komen in Hoboken en Wilrijk. Hij zou daar voor de kleine gemeenschap op het Macadammeke econoom en boodschappen-man worden. Hij bleef ook pastorale hulp verlenen in het nabijgelegen rusthuis en bij de zusters in Lier. Zijn gezondheid gaf sterke signalen dat het naar zijn einde zou lopen. Een zware trombose verlamde hem en de nodige revalidatie was niet meer nodig. “Ik ben er klaar voor”, waren zijn laatste woorden. Hij is in vrede gegaan. Dank U God voor zo’n mooi leven.

Marie-Paule Waterinckx, zuster van Don Bosco
°15-04-1923  +16-02-2022

Zr Marie-Paule werd geboren op 15 april 1923 te Aalst. Ze is het negende kind. Zr Marie-Paule is de jongste van een welstellend gezin. Ze volgt humaniorastudies en studeert daarna af aan de verpleegstersschool met grote onderscheiding. Tot verwondering van haar ouders wil ze intreden bij de zusters van don Bosco. Na haar professie studeert ze ook nog 6 maanden aan het tropisch instituut te Antwerpen om zich verder te bekwamen in de tropische geneeskunde. Gewapend met deze kennis vertrekt ze in 1950 naar de missies in het toenmalige Belgisch-Congo. Van 1965 tot 1988 is ze in Congo. In 1988 vraagt ze om in de Belgische provincie te mogen blijven. Vanaf 2015 verblijft ze in het rusthuis van Kortrijk. Reeds verschillende jaren had ze een hartkwaal. Zr Marie-Paule overleed in de vroege ochtend van woensdag 16 februari 2022 omringd door haar medezusters.

Anna Aendekerk, zuster van Don Bosco
°04-10-1932  +22-01-2022

Vlak voor het feest van Laura Vicuña overleed zuster Anna Aendekerk te Kortrijk. Ze kwam uit een warm en groot Limburgs boerengezin met 9 kinderen, waarvan 5 jongens en 4 meisjes. Zuster Anna hield heel veel van haar familie. Zij zette zich jaren in als lid van de BJB. Op 14-jarige leeftijd ging zij als dienstmeisje meewerken bij de zusters van Don Bosco in het internaat van de salesianen in Sint-Denijs-Westrem. Na nog enkele jaren werken op verschillende plaatsten trad ze op 24-jarige leeftijd binnen bij de zusters van Don Bosco. Op 5 augustus 1960 sprak ze haar eerste geloften uit. Ze werkte in verschillende huizen waar ze de graag geziene keukenzuster was. Ze was eveneens dienstbaar als chauffeur of econome. Haar laatste gemeenschap was het rusthuis in Kortrijk. Op 89-jarige leeftijd en in het 61ste jaar van haar religieuze professie mocht ze haar leven in de handen van de Vader leggen.

Bertha Heylen, zuster van Don Bosco
°04-06-1935 +07-02-2022

Bertha Heylen werd geboren op 4 juni 1935 te Eksel in de provincie Limburg. Ze is de tweede dochter van Jan Hendric Heylen en Maria Catherina Vrijsen. Na haar worden er nog vier zussen geboren. Haar vader werkt in de mijn en thuis hebben ze ook nog een boerderij. In dit kroostrijk gelovig gezin groeit ze op. Op het feest van don Bosco in 1955 begint ze haar postulaat en op 5 augustus novice. In 1957 eerste professie. Dit jaar zou ze 65 jaar professie vieren als zuster van don Bosco. Een lang leven van trouw en inzet. Ze heeft vele jaren gewerkt in de keukens van de salesianen in Hechtel, Sint-Denijs -Westrem, Kortrijk en Sint-Pieters-Woluwe. In 2018 onderging ze een ingreep waarbij ze een beenamputatie moest ondergaan. Daarna verbleef ze in het woonzorgcentrum Molenheide te Wijnegem, verbonden met de gemeenschap Mamma Margherita van Wijnegem.

.

Theo Roelofs, salesiaan van Don Bosco
°22-01-1936  +10-11-2021

In de vroege ochtend van woensdag 10 november is onze medebroeder Theo Roelofs overleden. Hij was 85 jaar oud. Theo werd salesiaan van Don Bosco op 16 augustus 1957, aanvankelijk als coadjuteur. Hij werkte als timmerman in de technische school te Leusden (Nederland) en als groepsleider in het internaat aldaar. Later is hij jeugdleider geweest in het Don Boscocentrum te Apeldoorn. In die periode ontstond de wens om priester te worden. Hij volgde een aangepaste opleiding in Bovendonk, en werd op 9 juli 1988 priester gewijd in Hoogland. Daarna was hij betrokken bij een aantal nieuwe projecten die de salesianen in Nederland uitprobeerden: in Arnhem en Renkum. Het laatst heeft hij gewerkt als pastor in de Theresiaparochie te Apeldoorn. Sinds begin van dit jaar verbleef hij in het verpleeghuis La Verna te Wijchen. Gastvrijheid stond bij Theo hoog in het vaandel.

Jozef Biesmans, salesiaan van Don Bosco
°02-04-1936 +12-10-2021

In Heusden, in de schaduw van de mijn waar zijn vader werkte, werd Jos geboren op 2 april 1936. Het was een warm en verbonden gezin waar hij als jongste van vier geboren werd. Hij leerde er ook orde en netheid. In dat gezin was het geloof een vanzelfsprekende werkelijkheid. Hij volgde zijn broer naar Don Bosco Hechtel; waar hij zich ontpopte tot een gevoelige kerel maar ook als een gedreven student en als een briljant toneelspeler. Hij voelde zich goed in wat zijn leerkrachten die allen salesianen waren, beleefden. Het was dan ook niet verwonderlijk dat hij na zijn humaniora koos om salesiaan te worden. Zijn broer was hem daarin al voorgegaan en zijn zussen lieten zich ook aanspreken voor een leven in het spoor van Don Bosco. Na de gewone opleiding, werd hij priester gewijd op 21 december 1963. Hij begon zijn onderwijsloopbaan in Don Bosco Kortrijk. Daarna werkte hij als een strenge, maar bevlogen en heel deskundige en bewogen leerkracht in Zwijnaarde. Maar hij zal misschien nog meer herinnerd worden als de creatieve toneelspeler, regisseur van leerlingen- en leerkrachtentoneel, als zanger en koordirigent. Dertien jaar heeft hij aan de leiding gestaan van het Maria Mazzarelloinstituut in Groot-Bijgaarden. Met stevige hand en grote toewijding gaf hij leiding. Na zijn onderwijsloopbaan stelde hij zich ten dienste van de salesiaanse provincie op verschillende vlakken. Hij verzorgde de redactie van de ‘Nieuwsbrief’, nam de pensioendienst van de medebroeders ter harte en werd meer dan eens gevraagd om een brochure of boek te wijden aan de geschiedenis van een gemeenschap: o.m. Groot-Bijgaarden, Vremde, Oud-Heverlee. Hij schreef boeken over don Bosco en don Rua. Hij werd econoom in de gemeenschap van Heverlee. In 2008 verhuisde hij naar Oud-Heverlee. Stilaan liet zijn gezondheid hem in de steek. Hart en nieren functioneerden niet meer zoals het hoorde. In maart werd hij een laatste keer ontslagen uit de kliniek met de boodschap dat de geneeskunde hem niet meer kon helpen. Nog een maand, ten hoogste een paar maanden. Daarop moest hij zich instellen. Het zijn er meer dan zes geworden die hij op een voorbeeldige en serene wijze heeft beleefd. Hij bleef aangenaam, ontspannen, dankbaar om ieder bezoek en alle hulp. Zo is hij rustig mogen sterven op 12 oktober 2021.

Etienne Demeyer, salesiaan van Don Bosco
°19-06-1938  +14-08-2021

Etienne werd geboren in het West-Vlaamse Aartrijke op 19 juni 1938. Met grote onderscheiding behaalde hij in 1957 het diploma ‘Boekhouden’ aan de handelsschool in het naburige Brugge. Daarmee ging hij aan de slag in de privésector en ondertussen specialiseerde hij zich verder. Doorheen die jaren groeide bij hem echter het verlangen om zijn leven een andere wending te geven. Hij begon in 1962 het noviciaat bij de salesianen van Don Bosco te Groot-Bijgaarden om zijn leven als salesiaan-coadjuteur in dienst te stellen van het jongerenwerk. Na zijn eerste professie op 25 augustus 1963 verhuisde hij naar Halle waar hij het grootste deel van zijn leven zou blijven. Etienne werkte liever op de achtergrond en in de stilte, met een onverdroten en zeer competente inzet voor de taken die hem toevertrouwd werden. Zijn opleiding als boekhouder kwam hem bijzonder goed van pas. Toegewijd en nauwgezet hield hij de financiën van de gemeenschap en de school bij en volgde hij met grote deskundigheid de bouwprojecten op. Ook toen hij in Breedhout woonde en daar bij de opstart van het deeltijds onderwijs betrokken was, bleef hij naar Halle pendelen om daar het economaat waar te nemen. Na ruim 50 jaar Halle en Breedhout naderde de dag dat de salesianen Halle zouden verlaten. Don Bosco Halle loslaten deed pijn, maar met een zekere onbevangenheid ging hij de uitdaging aan. Dat Halle niet zo veraf was en dat hij daar nog altijd welkom was om te helpen in de administratie, maakte de overgang haalbaar. Etienne zal ons bijblijven als een diepgelovige, hartelijke, bezorgde en toegewijde medebroeder.

Wim Boksebeld, salesiaan van Don Bosco
°23-01-1941  +05-08-2021

Na een korte ziekte overleed pater Wim Boksebeld op 5 augustus in Port-au-Prince, de hoofdstad van Haïti. Wim was sinds 1970 als salesiaan-missionaris in Haïti werkzaam en vierde daar vorig jaar nog zijn 50-jarig priesterschap. Geboren in 1941 te Raalte, begon hij op 12-jarige leeftijd zijn priesterstudie in het juvenaat van de salesianen. Wim toonde zich een jongen met een vurig en moedig karakter die Don Bosco wilde volgen, spem contra spem, zoals men wel zegt: door hoop bewogen. Niets hield hem tegen. Dit kenmerkte hem tot aan zijn dood. Als missionaris kreeg hij in zijn tweede vaderland Haïti met onvoorstelbaar veel tegenspoed te maken. Geweld, overval, ontvoering, politieke onrust, armoede, natuurrampen en gewoon dom ongeval: door dat alles werd hij ook persoonlijk getroffen, bijna al zijn brieven spreken ervan.

Als salesiaan en missionaris heeft hij zeker vruchtbaar werk kunnen verrichten. In Haïti getuigt men daarvan. Wim was daar één van de laatste missionarissen; het salesiaans werk wordt in Haïti voortgezet door ruim 70 salesianen en een groot aantal zusters en medewerkers van Don Bosco die in dit land zijn geboren. Vanuit zijn missie heeft pater Boksebeld ook goede invloed gehad op de krimpende salesiaanse gemeenschap in Nederland. Zijn leven kreeg daar vooral bekendheid na de grote aardbeving in januari 2010.

Voor wie alsnog getuige wil zijn van Wims missiewerk verwijzen we via deze link gaarne naar en reportage die door Netwerk op de Nederlandse Televisie werd uitgezonden rond Pasen 2010, kort na de aardbeving.

Staf Leuckx, salesiaan van Don Bosco
°21-07-1931 +24-04-2021

Staf werd geboren op 21 juli 1931 te Schepdaal. Toen hij 11 jaar was, werd hij wees en leerde hij via Chiro Don Bosco Groot-Bijgaarden de salesianen kennen. Dankzij die kennismaking belandde hij op het internaat van Don Bosco te Sint-Denijs-Westrem. Op 24 augustus 1952 trad hij in het noviciaat in Groot-Bijgaarden. Op 2 september 1953 legde hij zijn eerste geloften af. Na twee jaar studie elektrotechniek in Don Bosco Hoboken gaf hij een jaar les in Helchteren. De studie van de theologie begon hij in 1958 tijdens de militaire dienst in Aalst. Hij voltooide ze in Oud-Heverlee, waar hij op 6 mei 1962 tot priester gewijd werd. Nadien, in 1963, trok hij naar Rwanda waar hij zijn leerlingen met veel toewijding en kennis van zaken mechanica bijbracht. Jongeren aanmoedigen en uitdagen tot meer, met een directe uitnodiging of een kwinkslag, zorgde ervoor dat zij hem graag zagen en op zijn uitdaging ingingen. In september 1965 vertrok hij naar Congo, naar de technische school in Elisabethville. Elektriciteit en tekenen waren zijn vakken, maar Staf was vooral uitzonderlijk in het animeren: hij danste graag mee, altijd in boubou, vol liefde voor Afrika; hij verkleedde zich op carnaval en speelde Sinterklaas in de Belgische School, waar hij op een originele manier voor de catechese zorgde. Vanaf september 1970 was hij actief in het college Sint-Franciscus van Sales als tekenleraar en als predikant van recollecties in het weekend. Zijn korte charismatische woordjes en preekjes vanuit een persoonlijke vriendschap met Jezus vielen in goede aarde. Zijn zin voor schoonheid en kunst uitte hij in verzorgde liturgie, in inspirerende catechese, in liefde voor bloemen en planten. Van 1978 tot 1988 was hij diocesaan, later provinciaal boekhouder. Van 1988 tot 1994 zette hij zich als econoom in de technische school Salama. Van 1994 tot 2007 zorgde hij voor catechese in de Belgische School van Lubumbashi. Van 2007 tot 2017 ging zijn aandacht in Salama naar planten en bloemen en gaf hij gouden tips aan anderen. Wegens geneeskundige zorgen en noodzakelijke rust verblijft hij vanaf midden 2017 stilletjes, maar niet onopgemerkt, in de Missieprocuur te Boortmeerbeek. Op zaterdag 24 april is hij tijdens zijn slaap in vrede weergekeerd naar onze God en Vader, Liefde voor tijd en eeuwigheid. Op zijn specifieke wijze spreekt hij vast voor ons en zijn mensen in Congo ten beste. Wij en velen zijn Staf en God dankbaar om wie hij was en om wat hij in geloof met helende hartelijkheid en relativerende redelijkheid verwezenlijkte.

Louis Van Dijck, salesiaan van Don Bosco
°12-08-1943  +06-04-2021

Louis is geboren in Loenhout in 1943. Hij trok naar het Don Boscocollege te Kortrijk en maakte van daaruit in 1964 de overstap naar het noviciaat bij de salesianen. Zijn jongere broer Jacky (+2015) zou hem enkele jaren later volgen, eerst naar Kortrijk en dan naar het noviciaat. Louis vertrok voor het eerst naar Congo in 1967. Hij deed zijn stagejaren in Kambikila en zette in Congo zijn opleiding verder. Na de priesterwijding in 1973 kwam de zeer sportieve Louis als leraar sport en lichamelijke opvoeding terecht in de middelbare school Ima-Kafubu. Een straffe verwezenlijking uit die tijd was de aanleg van de piste rond het voetbalterrein: een pareltje, helemaal aangelegd met de hand, samen met de leerlingen. In die jaren was hij medestichter en drijvende kracht van de Chiro. Hij werd aalmoezenier, eerst op parochiaal vlak en later ook nationaal. Wie over de Chiro sprak, dacht aan Louis en omgekeerd. Vanaf 1978 werd Louis pastoor. Hij zou het zijn hele leven lang blijven, op een zestal verschillende parochies. Bij zijn overlijden was hij pastoor in Lubumbashi, meer bepaald in de wijk Tabacongo. Louis was als salesiaan-priester overal graag gezien en geliefd door jong en oud. Hij was een volks pastoor die de taal van de mensen, het Kiswahili, heel goed sprak en mensen samen bracht rond het evangelie. Je mag hem zonder twijfel een groot voorbeeld noemen voor velen, in het bijzonder voor de jongere Congolese medebroeders en oud-leerlingen.

In 2020 schreef Louis zelf: “Ondanks alle moeilijkheden in dit land zijn er veel positieve belevenissen: we hebben een fantastische groep leken die meewerken in de parochie. Zonder hen zou het ondoenbaar zijn voor ons. We moeten hen vertrouwen schenken en ons proberen in te leven in hun cultuur. Ik hou van hen zoals ze zijn. Na 42 jaar parochiewerk wil ik nog steeds bij hen zijn, zolang mijn gezondheid het toelaat.”

Complicaties bij een rugoperatie in Lubumbashi zijn Louis fataal geworden. We zijn er zeker van dat hij nu bij de Heer ten beste spreekt voor al zijn mensen.

Wijnand Borst, salesiaan van Don Bosco
°16-09-1926 +23-03-2021

Bijna 68 jaar is Wijnand salesiaan van Don Bosco geweest. En al die jaren heeft hij maar op één plaats gewoond: de “Mariahoeve” in Assel bij Hoog Soeren (Nederland). Hij werkte daar op de boerderij samen met enkele andere medebroeders. Wijnand was een harde werker, verzette met zijn kracht heel wat lichamelijke arbeid. Dat deed hij ook graag, want nietsdoen lag hem niet. Hij was ook een plichtsgetrouw religieus, die altijd stipt aanwezig was bij de momenten van gebed, aan tafel en bij andere bijeenkomsten van de gemeenschap. Sober was hij ook, voor zichzelf had hij niet veel nodig; en hij lette er ook op dat er niets verspild werd: geen energie, geen eten en ook geen tijd. Wijnand bleef het liefst maar wat op de achtergrond; als de aandacht te veel op hem gericht werd, voelde hij zich wat ongemakkelijk en lachte verlegen. De laatste tijd van zijn leven voelde hij zich erg moe, hij sliep veel en was ook wat verward af en toe. Hij is rustig in zijn slaap overleden. Moge aan hem de belofte van Don Bosco vervuld worden: werk, brood en de hemel.

Lucia Kelchtermans, zuster van Don Bosco
°25-07-1932 +16-03-2021

Zr Lucia is 18 jaar wanneer ze haar familie in Meeuwen verlaat om postulante te worden op 31 januari 1950. Ze groeit op in een gezin met 2 zussen en 5 broers en heeft een goede band met haar familie. Na haar professie in 1952 studeert ze voor kleuterleidster en in 1955 haalt ze met onderscheiding haar diploma. Ze werkt niet alleen voor jonge kinderen, maar ook naar de jeugd gaat haar hart uit. 

Als klei in de handen van de pottenbakker: een sterk verhaal en een beeld dat we gebruiken om ons toe te vertrouwen aan God. God als een kunstenaar. Hiermee had zuster Lucia ook een sterke verbondenheid. In 1977 gaat ze opnieuw studeren. Ze volgt kunstonderwijs in zowel Genk als daarna aan de academie van Anderlecht: vormgeving, schilderen, restauratietechnieken, glas in lood en glasschilderen, keramiek, beeldhouwkunst, ... Zuster Lucia heeft een aantal grote opdrachten gedaan: er zijn brandramen van haar in Sint Anna Kortrijk (kapel van de zusters), in ’s Hertogen Bosch (kapel bisschopshuis) en in Groot-Bijgaarden (kapel van de zusters en in de kerk). Haar laatste werken zijn te bewonderen in de Saviokerk te Dilbeek en in het Algemeen Huis. Ze kon veel aan: brons reliëf, schilderwerken, keramiek, noem maar op.
Haar roeping als zuster van Don Bosco maakte ze ook waar door haar creaclub, waar kinderen naar het atelier in de kelder konden komen.
Zuster Lucia heeft altijd zeer dicht bij de kinderen gestaan. Ze was een kleuterleidster die haar kinderen zeer graag zag, ze zocht hoe ze het goede in elk kind kon vinden, ze kende haar kinderen en ze liet nooit na te vragen hoe het was met één van haar oud-leerlingen.

Bij het beeld dat ze maakte voor de kribbe ’t Bijgaardje zegt ze zelf: “als zuster van Don Bosco en kleuterleidster hebben de kleuters mijn hart gestolen. Wij leren hen hun mannetje te staan in onze soms harde wereld. Wij wapenen hen voor de toekomst. Dat is als volwassenen onze plicht. Zij moeten groter worden, wij mogen gerust wat kleiner worden.”

Zuster Lucia had de kunst om verwonderd te kunnen blijven: verwonderd voor het mooie van de schepping. Het brandglas in de kapel van de zusters is getiteld: Christus draagt de schepping op de wieken van zijn Liefde. Zr Lucia was graag in de kapel, de parochie lag haar sterk aan het hart. Kosteres in de parochiekerk van Groot-Bijgaarden, daar was haar niets te veel voor. Perfectionistisch als ze was, moest alles goed in orde zijn. Niet alleen zorgen dat Gods huis goed verzorgd was, ze was ook mee ingeschakeld in de catechese voor de kinderen. En dan niet te vergeten de Wivinaprocessie, die haar hulp en ondersteuning ook goed kon gebruiken.

Zr Lucia, klein van gestalte en met een sterke persoonlijkheid, bereid om de talenten die ze had gekregen te delen met anderen. Soms waren er ook moeilijke momenten, hoe kan het anders om zoveel ervaringen en emoties te uiten en te tonen. Het kan ook wel eens zijn weerslag hebben. Altijd vond ze dan de kracht om verder te gaan.

Hoe meer iemand zich klein maakt voor Jezus, hoe meer God de ruimte kan invullen. Dit zagen we de laatste jaren. Een aangepaste opname in het woonzorgcentrum was noodzakelijk. Zr Lucia, je leven werd eenvoudiger en dieper, je rozenkrans werd je dierbaar, letterlijk kapot gebeden heb je er een aantal. Je had een goede band met het personeel, je medebewoners, je 'broers-salesianen'. Nu ben je thuis gekomen bij Hem die je zo gediend en geëerd hebt met je leven en je zijn.

Julien Jackers, salesiaan van Don Bosco
°24-01-1945 +11-03-2021

Op 11 maart 2021 kregen we van onze medebroeders in Nairobi (Kenia) het ontstellende nieuws dat onze medebroeder-priester Julien Jackers (76) ’s ochtends overleden was in het plaatselijke ziekenhuis. Twee dagen eerder was Julien in allerijl overgevlogen van Moshi (Tanzania) naar Nairobi. In Moshi gaf hij lessen filosofie aan de jonge medebroeders in het postnoviciaat. Omwille van de actuele reisbeperkingen bleef hij langer dan voorzien in Moshi. Van daaruit gaf hij ook online les aan jonge medebroeders in Azië. 

Al 18 jaar trok Julien de wereld rond om zijn bijdrage te leveren in de opleiding van jonge medebroeders in Haïti, Jeruzalem, India, Sri Lanka, Oost-Timor, Myanmar, Tanzania, Nigeria, enzovoort. Voor de congregatie is zijn overlijden een groot verlies. Door de vele reacties die we de voorbije dagen mochten ontvangen, wordt duidelijk hoezeer Julien gewaardeerd werd op de plaatsen waar hij les ging geven. Zijn kritische geest moedigde jonge medebroeders aan om zelf ook kritisch na te denken. Julien kende de postnoviciaten in Azië en Afrika van binnen uit. Dit was ook het Algemeen Bestuur in Rome en met name de verantwoordelijke voor de vorming niet ontgaan. Hij werkte mee aan een project van Algemeen Raadslid don Ivo Coelho om wereldwijd reflectieweken te organiseren in de postnoviciaten. Zonder corona zou dit project al van start gegaan zijn. In een tijdsspanne van drie jaar zou Julien met mensen van de vormingsdienst van de congregatie alle regio’s van de wereld bezoeken. Jonge medebroeders van over de hele wereld reageren aangeslagen op dit plotse overlijden. Vooral grote waardering en dankbaarheid klinken door in wat ze schrijven. Dat blijkt ook uit de herdenkingsdiensten die meteen in verscheidene provincies georganiseerd werden. Dank, Julien, voor jouw priester- en salesiaan-zijn en voor de wijze waarop je dit deelde met generaties. Voor jouw humor, jouw fijne attenties en zorg voor medebroeders, voor de uitstraling die je gaf aan onze provincie. We bidden voor jou en vragen dat je vanuit het huis van de hemelse Vader jouw steun blijft verlenen aan alles wat je hier op aarde op gang gebracht hebt.

Via onderstaande livestream kan je de begrafenis volgen (woensdag 31 maart om 11 uur).

Benoît 'Bento' Le Fevere de Ten Hove, salesiaan van Don Bosco
°6-10-1944  +22-01-2021

Benoît werd geboren in Ieper. Op 20-jarige leeftijd begon hij zijn opleiding bij de salesianen van Don Bosco. Na zijn studies vertrok hij in maart 1974 als salesiaan-priester naar Brazilië. Sinds 2008 had hij een kwetsbare gezondheid. Daarom werd hij opgenomen in het ziekenhuis toen bleek dat hij besmet was met corona. Hij overleed in Manicoré, een gemeente in Rio Madeira waar hij deel uitmaakte van de salesiaanse gemeenschap.

Uit Brazilië kregen we volgend bericht: “In de persoon van pater Bento hebben we een geweldige salesiaan verloren. Hij kwam aan in maart 1974 en sindsdien heeft hij zijn hele leven toegewijd aan de arme jonge mensen, vooral in sociale werken waar hij een geweldig voorbeeld was in het beleven en toepassen van het preventief systeem van Don Bosco. Hij was de oprichter van jeugdcentra in Humaitá, Porto Velho, São Gabriel da Cachoeira en in Manicoré, gepassioneerd om arme jongeren voor te bereiden op hun latere leven. Hij was altijd een man van grote praktische en emotionele intelligentie, met een ‘oratoriaans’ hart; een man van broederlijkheid en eenvoud ... Wij danken u oprecht voor wat pater Bento betekend heeft voor onze provincie van Manaus. Hij was zeer toegewijd, leefde arm, maar met een groot vrijgevig hart. Dank ook in naam van de 300 adolescenten die hij in Manicoré voorbereidde op hun toekomst. Moge hij nu rusten bij de Heer van het Leven.” 

Via deze link kan je een fotoreportage bekijken over p. Bento Le Fevere de Ten Hove, gemaakt als eerbetoon na zijn overlijden.

Johan Everaert, salesiaan van Don Bosco
°29-11-1933  +17-01-2021

Hij kwam uit een gezin van acht kinderen. Vader vestigde zich als beroepsfotograaf in Oostende. Daar heeft Johan zijn kinderjaren doorgebracht. Hij vertelde later vaak over de oorlogstijd en de naoorlogse repressie. In 1949 kwam hij terecht in Don Bosco Kortrijk als intern. Hij schrijft daarover: “Ik was er zodanig graag dat ik op het einde van de retorica geen moeite had om een levenskeuze te maken: mijn tweede thuis werd Don Bosco.”

Het verder parcours van Johan was klassiek: de vormingsjaren in Groot-Bijgaarden en Oud-Heverlee. Door de oorlog had hij de gelegenheid gehad om al heel vroeg andere talen te leren, vooral Frans, Engels en Duits. Als priester mocht hij Engels geven in het lager secundair. Daarnaast had hij veel hobby's: muziek, fotografie, film, volksdans enz. Met al die talenten kon hij zich overal heel nuttig maken. Door zijn jovialiteit stond hij dicht bij de jongeren. Hij maakte een debuut in de technische school van Sint-Denijs-Westrem.

In 1966 vroeg de provinciaal hem om steun te verlenen aan de Centraal-Afrikaanse provincie als leraar Engels. Hij ging daar zonder aarzelen op in. Zo kreeg hij de mogelijkheid om zijn missiedroom waar te maken. Hij bleef tot op de leeftijd van 65 jaar actief in de salesiaanse scholen van Lubumbashi en Kafubu als leraar Engels en muziek en als organisator van heel wat naschoolse activiteiten. Daarnaast was hij ook fotograaf en animeerde hij bezinningsdagen in Kansebula.

Na zijn 65ste bleef hij nog een tiental jaren actief in het salesiaans centrum voor sociale communicatie in Lubumbashi. De laatste jaren bracht hij door in de Carrefour-gemeenschap voor medebroeders op rust. Hij was een aangename medebroeder die altijd mensen blij maakte met zijn humoristische uitspraken.

Paul Coudenys - salesiaan van Don Bosco
°03-02-1933  +13-01-2021

In de voormiddag van 13 januari 2021 werden we vanuit het woonzorgcentrum H. Hart te Kortrijk op de hoogte gebracht van het overlijden van onze medebroeder-priester Paul Coudenys. Hij werd geboren in Meulebeke op 3 februari 1933 en zou binnenkort dus 88 geworden zijn. Deze ingoede man was salesiaan met hart en ziel, beschikbaar voor de grote verscheidenheid van opdrachten die hem in zijn leven werden toevertrouwd. Of hij nu leraar was of opvoeder in het internaat en de Jeugdhulp of econoom of verzorger van zieke medebroeders of rector van de kapel, overal was hij trouw op post en zeer gedienstig. In al zijn eenvoud en bescheidenheid was hij een groot voorbeeld voor velen. Met grote dankbaarheid denken we aan zijn oneindige dienstbaarheid, zijn overtuigd geloof en zijn onvoorwaardelijke trouw in het religieuze leven, zijn milde en zachtmoedige houding tegenover jonge mensen, zijn deugddoende aanwezigheid in de gemeenschap. Paul was altijd in de weer, vaak op de achtergrond en ongezien, maar wel onmisbaar als ondersteuning voor wie meer op het voorplan werkte. De jongeren en allen die hem gekend hebben, waardeerden hem ten zeerste voor wie hij was, respectvol en attent, en voor de wijze waarop hij met hen begaan was. We bidden dankbaar voor deze vriendelijke tochtgenoot die teken en drager was van Gods liefde voor de mensen.

Paul Vanluffelen - salesiaan van Don Bosco
°25-03-1953

Op 7 januari 2021 werden we op de hoogte gebracht van het overlijden van onze medebroeder-priester Paul Vanluffelen (67). Hij is overleden in Málaga, Spanje. Op 15 januari 2021 werd hij begraven op het kerkhof San Fernando in Sevilla bij zijn medebroeders-salesianen. Paul deed het noviciaat in Oud-Heverlee in 1977-78 vanuit de toenmalige Nederlandse provincie. Door zijn interesse voor de Oosterse religies mocht hij zijn stagejaren doorbrengen in Thailand. Hij studeerde daarna theologie in Cremisan (Israël) en Rome. In 1985 ging hij in op een vraag van de toenmalige Algemeen Overste don Egidio Viganò om na zijn theologiestudies te werken voor de katholieken van de Byzantijns-Oekraïense ritus in Argentinië. Hij werd in 1986 tot priester gewijd in Rome. In 1987 vertrok hij naar Argentinië. Hij bleef er werken voor de Byzantijns-Oekraïense gemeenschap tot 2004. Daarna keerde hij terug naar onze provincie en was tot 2017 actief in de parochiepastoraal van de bisdommen Antwerpen en Breda. Na een sabbatperiode is hij in november 2018 opnieuw naar Argentinië vertrokken en engageerde zich opnieuw bij de katholieken van de Byzantijns-Oekraïense ritus. Paul was een kunstzinning man en zeer belezen, een levensgenieter ook, maar hij is altijd een rusteloze zoeker gebleven. Nu hij in het huis van de hemelse Vader is thuisgekomen, moge hij daar voor altijd vredige rust gevonden hebben.

Kees Heeren, salesiaan van Don Bosco
°27-07-1927  +31-12-2020

Kees werd geboren op 27 juli 1927 te Helmond. Nadat hij de Philips' Bedrijfsschool in Eindhoven had gevolgd, kwam hij in 1948 bij de salesianen van Don Bosco in Leusden terecht, die toen net waren begonnen met een technische school. Aan die school heeft hij heel wat jaren les gegeven (met een onderbreking voor het noviciaat in 1951-1952). Later is hij ook directeur van deze LTS "Don Bosco" in Leusden geworden.In zijn vrije tijd maakte Kees van papier kunstzinnige menukaartjes en indrukwekkende surprises voor feestelijke gelegenheden. Ook begon hij zich toe te leggen op het bewerken van postzegels tot boekenleggers, buttons en collages (zie foto), waarvan de opbrengst bestemd was voor de zwerfkinderen, met name in Haïti.De laatste jaren van zijn leven bracht Kees door in "La Verna" te Wijchen, waar hij liefdevol werd verzorgd. Hij overleed op 31 december 2020. Kees was een talentvol en artistiek persoon.

Kees Heeren

Kees Smeele, salesiaan van Don Bosco
°13-09-1938  +19-12-2020

Kees werd geboren in Voorburg bij Den Haag, maar door latere verhuizing van ouders stond zijn ouderlijk huis nog lange tijd in Soest (Nederland). Hij was de achtste van elf kinderen en had – naar eigen zeggen – al vroeg het plan om broeder-timmerman te worden en dan huisjes te bouwen voor de armen. Toch was hij als schoolkind niet de gemakkelijkste, totdat hij als leerling van de technische school een salesiaan als godsdienstleraar trof die hem op het spoor van Don Bosco bracht. Kees is pater Cor Goorts daar altijd dankbaar voor gebleven.

Kort voor zijn 19e verjaardag trad hij in als salesiaan-coadjuteur. Hij heeft daarna nog ruim 12 jaar moeten wachten voor zijn wens in vervulling ging om naar de missie te worden uitgezonden. Intussen had hij zich op ‘Don Bosco Leusden’ ijverig bekwaamd in de bouwvakken en met de opvoeding van jongeren. In feite was hij al volop missionaris toen hij in januari 1971 naar Congo vertrok.

Eénmaal benoemd in Cité des Jeunes te Lubumbashi heeft Kees Smeele zijn jeugdplannen volledig ontplooid. Samen met zijn jeugdige leerlingen, jongens uit de armste milieus, van de straat en uit de gevangenis, heeft hij bijna 50 jaar lang geleefd en gebouwd. Hij was letterlijk dag en nacht als opvoeder in hun midden. . Groepsvorming, sport en spel, beroepsopleiding en geloofsoverdracht vulden het geleefd programma van Kees. Hij hield niet van vergaderen; dat is zo vaak tijdverlies…., je moet gewoon doen wat gedaan moet worden! Dat alles heeft hij volgehouden, ook in de laatste 15 jaar van zijn leven toen zijn gezondheid het liet afweten tot het echt niet meer kon. Hij overleed vrij onverwacht in de Congolese hoofdstad Kinshasa, waar hij sinds 1990 werkzaam was.

Kees was een missionaris naar Don Bosco’s hart. Niet alleen in Afrika, ook tijdens verlof in Nederland en België zette hij zijn ongeschreven programma door. Ongeschreven? Neen, hij deed gewoon wat Don Bosco voorstond: mensen omvormen tot eerlijke burgers en goede christenen.

Via deze link kan je een deel van de begrafenis van Kees in Kinshasa bekijken.

Gerard Huyghebaert, salesiaan van Don Bosco
°10-12-1924  +18-12-2020

Op zijn 96ste verjaardag ging Gerard voor in de eucharistieviering met zijn medebroeders salesianen. Nu beseffen we dat dit de bekroning was van zijn werkstuk hier op aarde, want amper enkele dagen later voelde hij zich minder goed en bereidde hij zich voor om zachtjes naar de Hemelse Vader te gaan. Ja, in zelfgave en heel rustig is hij van ons heengegaan.

Zijn familie lag hem na aan het hart. Met zijn meest dierbaren vierde hij in september 2019 nog zijn zoveelste jubileum. Hij vertelde ook graag over Beselare en zijn West-Vlaamse geboortestreek.

Als salesiaan van Don Bosco is hij verscheidene keren van woonplaats veranderd. Hij is leraar geweest en blijft ook gekend als nauwkeurige econoom van verscheidene salesiaanse huizen. Eenmaal 63 geworden kreeg de pastoraal bij mensen in woonzorgcentra, in parochies en zustergemeenschappen voorrang op eerder administratief werk. Vooral in de streek van Sint-Pieters-Leeuw en Halle is hij gekend als aalmoezenier en medepastoor. Zijn theologische bijscholing in die jaren getuigt van zijn pastorale en evangelische bewogenheid.

Ooit getuigde Gerard - op de vraag waarom hij priester was geworden - dat de liturgie en alles wat er in de kerk gebeurde hem reeds als kind erg aansprak. In het gezin waar hij met zussen en broers opgroeide, waren zijn ouders voorbeelden van dienstbare christenen.

Gerard wordt door velen beschreven als een plichtsgetrouwe religieus en een evangelisch bewogen priester, met grote devotie voor Onze Lieve Vrouw en Don Bosco.
Daarom zijn wij zeer dankbaar voor wie hij geweest is voor ons, salesianen én voor veel mensen die aan zijn zorgen waren toevertrouwd.
“Dank, goede Gerard.”

Albert Debakkere, salesiaan van Don Bosco
°20-03-1935  +07-11-2020

Albert, we zijn je dankbaar voor je minzaam zijn. Niets was je te veel gevraagd, je was dienstbaar in vele kleine dingen binnen de gemeenschap en bij de mensen tot wie jij gezonden werd.
Albert, we zijn je dankbaar voor je gelovig zijn, trouw in het gebed en in het bedienen van de sacramenten. Je deed dit vanuit een diepe verbondenheid met God, in wie je zo veel vertrouwen had.
Albert, we zijn je dankbaar voor je herder zijn en dit naar het beeld van de Goede Herder, steeds zorg dragen voor de kudde die je was toevertrouwd. Twintig jaar lang was je pastoor-herder in Helchteren waar je, lief en leed delend, verbonden leefde met je mensen.
Albert, we willen vooral God dankbaar zijn voor wie je onder ons mocht zijn. Bidden we dat God, jou, Albert nu mag opnemen in zijn alomvattende liefde.


José Hanssens, salesiaan van Don Bosco
°27-08-1935  +22-09-2020

José , geboren te Gullegem, was de tweede jongste van 11 kinderen. Het verlangen om priester en missionaris te worden was reeds vroeg in hem aanwezig. Na wat zoeken en vragen kwam hij in Don Bosco Kortrijk terecht bij de afdeling ‘late roepingen’. In 1956 trad hij in bij de salesianen van Don Bosco te Groot-Bijgaarden.

Zijn eerste missionariservaring was een tweejarige stageperiode in de Kafubu in Congo. Zijn theologiestudies deed hij in Lyon. Na zijn priesterwijding in 1966 kon hij ten volle zijn missionarisroeping beleven. Gedurende 47 jaar heeft hij op vele plaatsen en met verschillende opdrachten, zijn missionaris-zijn in Katanga met hart en ziel vervuld.

Zijn voorkeur ging uit naar de ontwikkeling van de armsten. In Sambwa heeft hij enorm veel gedaan om catechisten te vormen tot pastorale helpers in hun dorpen. Hij had de kunst om zijn parochianen zowel vorming als ontspanning te bezorgen. Hij babbelde heel graag met alle mensen, was een commerçant maar ook vertrouwensman van velen. Met zijn moto bezocht hij die mensen die veraf in velden en dorpen woonden. Hij was een lieve man, altijd content en dankbaar; een optimist die een plezante sfeer schiep. Kortom, een missionaris met een groot hart voor kleinen en armen, met een onvermoeibare en enthousiaste inzet.

In 2010 keerde José omwille van zijn gezondheid noodgedwongen naar Vlaanderen terug. Kortrijk werd zijn nieuwe thuis, dicht bij zijn familie. Maar wanneer de salesiaanse gemeenschap van Kortrijk gesloten werd, kon hij zich vlug aanpassen aan de nieuwe gemeenschap van Gent, waar hij ook graag was.

“Dank u, dank u” waren de laatste weken vaak woorden die hij zachtjes prevelde aan allen die hem verzorgden of bezochten. Dankbaar was hij en ook zijn gemeenschap. Biddend omringd door zijn medebroeders is hij stil en rustig naar zijn Schepper weergekeerd.


Liesbeth Hoeben, zuster van Don Bosco
°22-03-1931  +04-09-2020

Liesbeth was de oudste van acht kinderen en bracht haar jeugdjaren door in Hechtel. Als 14-jarige ging zij werken in het salesiaans huis te Sint-Denijs-Westrem. De zusters van don Bosco zorgden daar voor de paters en de jongens. Ze werd er geraakt door de edelmoedigheid en godsvrucht van hen. Daar rijpte stilaan haar roeping verder.

Zuster Liesbeth heeft in verschillende gemeenschappen geleefd. Zij was er te vinden in de keuken, in het economaat of in de was, zij was beschikbaar voor alle huishoudelijke taken. Ze was de stille spil waar medezusters terecht konden voor een praatje of goede raad. Zij had een echt moederhart.

Zij had een zwaar kruis te dragen op het einde van haar leven. Haar zicht werd minder en ging maar verder achteruit. Zo lang zij kon, probeerde zij mee te doen. De laatste maanden was haar zicht helemaal weg, in deze stilte gleed ze verder weg en mocht ze thuiskomen bij de Vader.


Godelieve Van Waelvelde, zuster van Don Bosco
°27-11-1927  +04-09-2020

Zuster Godelieve was het jongste kind in een gelovig, hardwerkend gezin. In navolging van haar oudere broer, Salesiaan van Don Bosco, vond ze de weg naar de zusters in Kortrijk om haar religieuze roeping te volgen.

Zij was 15 jaar missionaris in Congo. Vele taken werden haar toevertrouwd. Ze was zeer zelfstandig en kon hard werken. Een lang leven van dienstbaarheid als opvoedster, in de keuken, huishoudelijke taken, portierster en de laatste jaren hielp ze graag mee in het washuis. Zij was een verstandige vrouw, geïnteresseerd in wat er leefde en gebeurde in de wereld.

Zij leefde heel sober, tevreden met het noodzakelijke. Ze was een diepgelovige medezuster en trouw aan het religieuze leven. “Bid, mediteer, leef het Onze Vader”, schreef ze. Dit was de innerlijke kracht die in haar leefde. Terwijl haar geest verminderde, groeide haar verlangen naar de ontmoeting met de Heer.


Greta Althing, zuster van Don Bosco
°01-10-1933  +30-08-2020

Geboren in Nederland groeide Gretha op in een gezin van negen kinderen. Zij was actief bij de scouts. Jan Klein, sdb, was afkomstig van hetzelfde dorp Ter Apel. Haar vormingsjaren bracht zij door in Engeland. Na vier jaar professie werd ze reeds als missionaris naar Zuid-Afrika gezonden. In 1972 kwam zij naar België. Een hele aanpassing. Zij werkte mee ik de keuken, het washuis, de tuin. Ze was een hulp bij de kinderen en voetballen was voor haar geen probleem. In 1984 keerde zij terug naar haar vaderland, naar Maasniel. Daar voerde zij verschillende opdrachten uit, tuinier, kok, was, strijk en chauffeur.

Terug in België in 1994, verrichtte zij dezelfde taken. Haar leven structureerde ze graag rond gebed, arbeid en lectuur. Ze hield van werken in de tuin, ze bewonderde de bloemen en kon haar ervaringen over de wisseling van seizoenen delen met anderen.

Zij overleed op 30 augustus 2020 te Kortrijk.


Schrijf u hier in voor Don Bosco digitaal (nieuwsbrief)

* indicates required