Staf Leuckx, salesiaan van Don Bosco
°21-07-1931 +24-04-2021

Staf werd geboren op 21 juli 1931 te Schepdaal. Toen hij 11 jaar was, werd hij wees en leerde hij via Chiro Don Bosco Groot-Bijgaarden de salesianen kennen. Dankzij die kennismaking belandde hij op het internaat van Don Bosco te Sint-Denijs-Westrem. Op 24 augustus 1952 trad hij in het noviciaat in Groot-Bijgaarden. Op 2 september 1953 legde hij zijn eerste geloften af. Na twee jaar studie elektrotechniek in Don Bosco Hoboken gaf hij een jaar les in Helchteren. De studie van de theologie begon hij in 1958 tijdens de militaire dienst in Aalst. Hij voltooide ze in Oud-Heverlee, waar hij op 6 mei 1962 tot priester gewijd werd. Nadien, in 1963, trok hij naar Rwanda waar hij zijn leerlingen met veel toewijding en kennis van zaken mechanica bijbracht. Jongeren aanmoedigen en uitdagen tot meer, met een directe uitnodiging of een kwinkslag, zorgde ervoor dat zij hem graag zagen en op zijn uitdaging ingingen. In september 1965 vertrok hij naar Congo, naar de technische school in Elisabethville. Elektriciteit en tekenen waren zijn vakken, maar Staf was vooral uitzonderlijk in het animeren: hij danste graag mee, altijd in boubou, vol liefde voor Afrika; hij verkleedde zich op carnaval en speelde Sinterklaas in de Belgische School, waar hij op een originele manier voor de catechese zorgde. Vanaf september 1970 was hij actief in het college Sint-Franciscus van Sales als tekenleraar en als predikant van recollecties in het weekend. Zijn korte charismatische woordjes en preekjes vanuit een persoonlijke vriendschap met Jezus vielen in goede aarde. Zijn zin voor schoonheid en kunst uitte hij in verzorgde liturgie, in inspirerende catechese, in liefde voor bloemen en planten. Van 1978 tot 1988 was hij diocesaan, later provinciaal boekhouder. Van 1988 tot 1994 zette hij zich als econoom in de technische school Salama. Van 1994 tot 2007 zorgde hij voor catechese in de Belgische School van Lubumbashi. Van 2007 tot 2017 ging zijn aandacht in Salama naar planten en bloemen en gaf hij gouden tips aan anderen. Wegens geneeskundige zorgen en noodzakelijke rust verblijft hij vanaf midden 2017 stilletjes, maar niet onopgemerkt, in de Missieprocuur te Boortmeerbeek. Op zaterdag 24 april is hij tijdens zijn slaap in vrede weergekeerd naar onze God en Vader, Liefde voor tijd en eeuwigheid. Op zijn specifieke wijze spreekt hij vast voor ons en zijn mensen in Congo ten beste. Wij en velen zijn Staf en God dankbaar om wie hij was en om wat hij in geloof met helende hartelijkheid en relativerende redelijkheid verwezenlijkte.

Louis Van Dijck, salesiaan van Don Bosco
°12-08-1943  +06-04-2021

Louis is geboren in Loenhout in 1943. Hij trok naar het Don Boscocollege te Kortrijk en maakte van daaruit in 1964 de overstap naar het noviciaat bij de salesianen. Zijn jongere broer Jacky (+2015) zou hem enkele jaren later volgen, eerst naar Kortrijk en dan naar het noviciaat. Louis vertrok voor het eerst naar Congo in 1967. Hij deed zijn stagejaren in Kambikila en zette in Congo zijn opleiding verder. Na de priesterwijding in 1973 kwam de zeer sportieve Louis als leraar sport en lichamelijke opvoeding terecht in de middelbare school Ima-Kafubu. Een straffe verwezenlijking uit die tijd was de aanleg van de piste rond het voetbalterrein: een pareltje, helemaal aangelegd met de hand, samen met de leerlingen. In die jaren was hij medestichter en drijvende kracht van de Chiro. Hij werd aalmoezenier, eerst op parochiaal vlak en later ook nationaal. Wie over de Chiro sprak, dacht aan Louis en omgekeerd. Vanaf 1978 werd Louis pastoor. Hij zou het zijn hele leven lang blijven, op een zestal verschillende parochies. Bij zijn overlijden was hij pastoor in Lubumbashi, meer bepaald in de wijk Tabacongo. Louis was als salesiaan-priester overal graag gezien en geliefd door jong en oud. Hij was een volks pastoor die de taal van de mensen, het Kiswahili, heel goed sprak en mensen samen bracht rond het evangelie. Je mag hem zonder twijfel een groot voorbeeld noemen voor velen, in het bijzonder voor de jongere Congolese medebroeders en oud-leerlingen.

In 2020 schreef Louis zelf: “Ondanks alle moeilijkheden in dit land zijn er veel positieve belevenissen: we hebben een fantastische groep leken die meewerken in de parochie. Zonder hen zou het ondoenbaar zijn voor ons. We moeten hen vertrouwen schenken en ons proberen in te leven in hun cultuur. Ik hou van hen zoals ze zijn. Na 42 jaar parochiewerk wil ik nog steeds bij hen zijn, zolang mijn gezondheid het toelaat.”

Complicaties bij een rugoperatie in Lubumbashi zijn Louis fataal geworden. We zijn er zeker van dat hij nu bij de Heer ten beste spreekt voor al zijn mensen.

Wijnand Borst, salesiaan van Don Bosco
°16-09-1926 +23-03-2021

Bijna 68 jaar is Wijnand salesiaan van Don Bosco geweest. En al die jaren heeft hij maar op één plaats gewoond: de “Mariahoeve” in Assel bij Hoog Soeren (Nederland). Hij werkte daar op de boerderij samen met enkele andere medebroeders. Wijnand was een harde werker, verzette met zijn kracht heel wat lichamelijke arbeid. Dat deed hij ook graag, want nietsdoen lag hem niet. Hij was ook een plichtsgetrouw religieus, die altijd stipt aanwezig was bij de momenten van gebed, aan tafel en bij andere bijeenkomsten van de gemeenschap. Sober was hij ook, voor zichzelf had hij niet veel nodig; en hij lette er ook op dat er niets verspild werd: geen energie, geen eten en ook geen tijd. Wijnand bleef het liefst maar wat op de achtergrond; als de aandacht te veel op hem gericht werd, voelde hij zich wat ongemakkelijk en lachte verlegen. De laatste tijd van zijn leven voelde hij zich erg moe, hij sliep veel en was ook wat verward af en toe. Hij is rustig in zijn slaap overleden. Moge aan hem de belofte van Don Bosco vervuld worden: werk, brood en de hemel.

Lucia Kelchtermans, zuster van Don Bosco
°25-07-1932 +16-03-2021

Zr Lucia is 18 jaar wanneer ze haar familie in Meeuwen verlaat om postulante te worden op 31 januari 1950. Ze groeit op in een gezin met 2 zussen en 5 broers en heeft een goede band met haar familie. Na haar professie in 1952 studeert ze voor kleuterleidster en in 1955 haalt ze met onderscheiding haar diploma. Ze werkt niet alleen voor jonge kinderen, maar ook naar de jeugd gaat haar hart uit. 

Als klei in de handen van de pottenbakker: een sterk verhaal en een beeld dat we gebruiken om ons toe te vertrouwen aan God. God als een kunstenaar. Hiermee had zuster Lucia ook een sterke verbondenheid. In 1977 gaat ze opnieuw studeren. Ze volgt kunstonderwijs in zowel Genk als daarna aan de academie van Anderlecht: vormgeving, schilderen, restauratietechnieken, glas in lood en glasschilderen, keramiek, beeldhouwkunst, ... Zuster Lucia heeft een aantal grote opdrachten gedaan: er zijn brandramen van haar in Sint Anna Kortrijk (kapel van de zusters), in ’s Hertogen Bosch (kapel bisschopshuis) en in Groot-Bijgaarden (kapel van de zusters en in de kerk). Haar laatste werken zijn te bewonderen in de Saviokerk te Dilbeek en in het Algemeen Huis. Ze kon veel aan: brons reliëf, schilderwerken, keramiek, noem maar op.
Haar roeping als zuster van Don Bosco maakte ze ook waar door haar creaclub, waar kinderen naar het atelier in de kelder konden komen.
Zuster Lucia heeft altijd zeer dicht bij de kinderen gestaan. Ze was een kleuterleidster die haar kinderen zeer graag zag, ze zocht hoe ze het goede in elk kind kon vinden, ze kende haar kinderen en ze liet nooit na te vragen hoe het was met één van haar oud-leerlingen.

Bij het beeld dat ze maakte voor de kribbe ’t Bijgaardje zegt ze zelf: “als zuster van Don Bosco en kleuterleidster hebben de kleuters mijn hart gestolen. Wij leren hen hun mannetje te staan in onze soms harde wereld. Wij wapenen hen voor de toekomst. Dat is als volwassenen onze plicht. Zij moeten groter worden, wij mogen gerust wat kleiner worden.”

Zuster Lucia had de kunst om verwonderd te kunnen blijven: verwonderd voor het mooie van de schepping. Het brandglas in de kapel van de zusters is getiteld: Christus draagt de schepping op de wieken van zijn Liefde. Zr Lucia was graag in de kapel, de parochie lag haar sterk aan het hart. Kosteres in de parochiekerk van Groot-Bijgaarden, daar was haar niets te veel voor. Perfectionistisch als ze was, moest alles goed in orde zijn. Niet alleen zorgen dat Gods huis goed verzorgd was, ze was ook mee ingeschakeld in de catechese voor de kinderen. En dan niet te vergeten de Wivinaprocessie, die haar hulp en ondersteuning ook goed kon gebruiken.

Zr Lucia, klein van gestalte en met een sterke persoonlijkheid, bereid om de talenten die ze had gekregen te delen met anderen. Soms waren er ook moeilijke momenten, hoe kan het anders om zoveel ervaringen en emoties te uiten en te tonen. Het kan ook wel eens zijn weerslag hebben. Altijd vond ze dan de kracht om verder te gaan.

Hoe meer iemand zich klein maakt voor Jezus, hoe meer God de ruimte kan invullen. Dit zagen we de laatste jaren. Een aangepaste opname in het woonzorgcentrum was noodzakelijk. Zr Lucia, je leven werd eenvoudiger en dieper, je rozenkrans werd je dierbaar, letterlijk kapot gebeden heb je er een aantal. Je had een goede band met het personeel, je medebewoners, je 'broers-salesianen'. Nu ben je thuis gekomen bij Hem die je zo gediend en geëerd hebt met je leven en je zijn.

Julien Jackers, salesiaan van Don Bosco
°24-01-1945 +11-03-2021

Op 11 maart 2021 kregen we van onze medebroeders in Nairobi (Kenia) het ontstellende nieuws dat onze medebroeder-priester Julien Jackers (76) ’s ochtends overleden was in het plaatselijke ziekenhuis. Twee dagen eerder was Julien in allerijl overgevlogen van Moshi (Tanzania) naar Nairobi. In Moshi gaf hij lessen filosofie aan de jonge medebroeders in het postnoviciaat. Omwille van de actuele reisbeperkingen bleef hij langer dan voorzien in Moshi. Van daaruit gaf hij ook online les aan jonge medebroeders in Azië. 

Al 18 jaar trok Julien de wereld rond om zijn bijdrage te leveren in de opleiding van jonge medebroeders in Haïti, Jeruzalem, India, Sri Lanka, Oost-Timor, Myanmar, Tanzania, Nigeria, enzovoort. Voor de congregatie is zijn overlijden een groot verlies. Door de vele reacties die we de voorbije dagen mochten ontvangen, wordt duidelijk hoezeer Julien gewaardeerd werd op de plaatsen waar hij les ging geven. Zijn kritische geest moedigde jonge medebroeders aan om zelf ook kritisch na te denken. Julien kende de postnoviciaten in Azië en Afrika van binnen uit. Dit was ook het Algemeen Bestuur in Rome en met name de verantwoordelijke voor de vorming niet ontgaan. Hij werkte mee aan een project van Algemeen Raadslid don Ivo Coelho om wereldwijd reflectieweken te organiseren in de postnoviciaten. Zonder corona zou dit project al van start gegaan zijn. In een tijdsspanne van drie jaar zou Julien met mensen van de vormingsdienst van de congregatie alle regio’s van de wereld bezoeken. Jonge medebroeders van over de hele wereld reageren aangeslagen op dit plotse overlijden. Vooral grote waardering en dankbaarheid klinken door in wat ze schrijven. Dat blijkt ook uit de herdenkingsdiensten die meteen in verscheidene provincies georganiseerd werden. Dank, Julien, voor jouw priester- en salesiaan-zijn en voor de wijze waarop je dit deelde met generaties. Voor jouw humor, jouw fijne attenties en zorg voor medebroeders, voor de uitstraling die je gaf aan onze provincie. We bidden voor jou en vragen dat je vanuit het huis van de hemelse Vader jouw steun blijft verlenen aan alles wat je hier op aarde op gang gebracht hebt.

Via onderstaande livestream kan je de begrafenis volgen (woensdag 31 maart om 11 uur).

Benoît 'Bento' Le Fevere de Ten Hove, salesiaan van Don Bosco
°6-10-1944  +22-01-2021

Benoît werd geboren in Ieper. Op 20-jarige leeftijd begon hij zijn opleiding bij de salesianen van Don Bosco. Na zijn studies vertrok hij in maart 1974 als salesiaan-priester naar Brazilië. Sinds 2008 had hij een kwetsbare gezondheid. Daarom werd hij opgenomen in het ziekenhuis toen bleek dat hij besmet was met corona. Hij overleed in Manicoré, een gemeente in Rio Madeira waar hij deel uitmaakte van de salesiaanse gemeenschap.

Uit Brazilië kregen we volgend bericht: “In de persoon van pater Bento hebben we een geweldige salesiaan verloren. Hij kwam aan in maart 1974 en sindsdien heeft hij zijn hele leven toegewijd aan de arme jonge mensen, vooral in sociale werken waar hij een geweldig voorbeeld was in het beleven en toepassen van het preventief systeem van Don Bosco. Hij was de oprichter van jeugdcentra in Humaitá, Porto Velho, São Gabriel da Cachoeira en in Manicoré, gepassioneerd om arme jongeren voor te bereiden op hun latere leven. Hij was altijd een man van grote praktische en emotionele intelligentie, met een ‘oratoriaans’ hart; een man van broederlijkheid en eenvoud ... Wij danken u oprecht voor wat pater Bento betekend heeft voor onze provincie van Manaus. Hij was zeer toegewijd, leefde arm, maar met een groot vrijgevig hart. Dank ook in naam van de 300 adolescenten die hij in Manicoré voorbereidde op hun toekomst. Moge hij nu rusten bij de Heer van het Leven.” 

Via deze link kan je een fotoreportage bekijken over p. Bento Le Fevere de Ten Hove, gemaakt als eerbetoon na zijn overlijden.

Johan Everaert, salesiaan van Don Bosco
°29-11-1933  +17-01-2021

Hij kwam uit een gezin van acht kinderen. Vader vestigde zich als beroepsfotograaf in Oostende. Daar heeft Johan zijn kinderjaren doorgebracht. Hij vertelde later vaak over de oorlogstijd en de naoorlogse repressie. In 1949 kwam hij terecht in Don Bosco Kortrijk als intern. Hij schrijft daarover: “Ik was er zodanig graag dat ik op het einde van de retorica geen moeite had om een levenskeuze te maken: mijn tweede thuis werd Don Bosco.”

Het verder parcours van Johan was klassiek: de vormingsjaren in Groot-Bijgaarden en Oud-Heverlee. Door de oorlog had hij de gelegenheid gehad om al heel vroeg andere talen te leren, vooral Frans, Engels en Duits. Als priester mocht hij Engels geven in het lager secundair. Daarnaast had hij veel hobby's: muziek, fotografie, film, volksdans enz. Met al die talenten kon hij zich overal heel nuttig maken. Door zijn jovialiteit stond hij dicht bij de jongeren. Hij maakte een debuut in de technische school van Sint-Denijs-Westrem.

In 1966 vroeg de provinciaal hem om steun te verlenen aan de Centraal-Afrikaanse provincie als leraar Engels. Hij ging daar zonder aarzelen op in. Zo kreeg hij de mogelijkheid om zijn missiedroom waar te maken. Hij bleef tot op de leeftijd van 65 jaar actief in de salesiaanse scholen van Lubumbashi en Kafubu als leraar Engels en muziek en als organisator van heel wat naschoolse activiteiten. Daarnaast was hij ook fotograaf en animeerde hij bezinningsdagen in Kansebula.

Na zijn 65ste bleef hij nog een tiental jaren actief in het salesiaans centrum voor sociale communicatie in Lubumbashi. De laatste jaren bracht hij door in de Carrefour-gemeenschap voor medebroeders op rust. Hij was een aangename medebroeder die altijd mensen blij maakte met zijn humoristische uitspraken.

Paul Coudenys - salesiaan van Don Bosco
°03-02-1933  +13-01-2021

In de voormiddag van 13 januari 2021 werden we vanuit het woonzorgcentrum H. Hart te Kortrijk op de hoogte gebracht van het overlijden van onze medebroeder-priester Paul Coudenys. Hij werd geboren in Meulebeke op 3 februari 1933 en zou binnenkort dus 88 geworden zijn. Deze ingoede man was salesiaan met hart en ziel, beschikbaar voor de grote verscheidenheid van opdrachten die hem in zijn leven werden toevertrouwd. Of hij nu leraar was of opvoeder in het internaat en de Jeugdhulp of econoom of verzorger van zieke medebroeders of rector van de kapel, overal was hij trouw op post en zeer gedienstig. In al zijn eenvoud en bescheidenheid was hij een groot voorbeeld voor velen. Met grote dankbaarheid denken we aan zijn oneindige dienstbaarheid, zijn overtuigd geloof en zijn onvoorwaardelijke trouw in het religieuze leven, zijn milde en zachtmoedige houding tegenover jonge mensen, zijn deugddoende aanwezigheid in de gemeenschap. Paul was altijd in de weer, vaak op de achtergrond en ongezien, maar wel onmisbaar als ondersteuning voor wie meer op het voorplan werkte. De jongeren en allen die hem gekend hebben, waardeerden hem ten zeerste voor wie hij was, respectvol en attent, en voor de wijze waarop hij met hen begaan was. We bidden dankbaar voor deze vriendelijke tochtgenoot die teken en drager was van Gods liefde voor de mensen.

Paul Vanluffelen - salesiaan van Don Bosco
°25-03-1953

Op 7 januari 2021 werden we op de hoogte gebracht van het overlijden van onze medebroeder-priester Paul Vanluffelen (67). Hij is overleden in Málaga, Spanje. Op 15 januari 2021 werd hij begraven op het kerkhof San Fernando in Sevilla bij zijn medebroeders-salesianen. Paul deed het noviciaat in Oud-Heverlee in 1977-78 vanuit de toenmalige Nederlandse provincie. Door zijn interesse voor de Oosterse religies mocht hij zijn stagejaren doorbrengen in Thailand. Hij studeerde daarna theologie in Cremisan (Israël) en Rome. In 1985 ging hij in op een vraag van de toenmalige Algemeen Overste don Egidio Viganò om na zijn theologiestudies te werken voor de katholieken van de Byzantijns-Oekraïense ritus in Argentinië. Hij werd in 1986 tot priester gewijd in Rome. In 1987 vertrok hij naar Argentinië. Hij bleef er werken voor de Byzantijns-Oekraïense gemeenschap tot 2004. Daarna keerde hij terug naar onze provincie en was tot 2017 actief in de parochiepastoraal van de bisdommen Antwerpen en Breda. Na een sabbatperiode is hij in november 2018 opnieuw naar Argentinië vertrokken en engageerde zich opnieuw bij de katholieken van de Byzantijns-Oekraïense ritus. Paul was een kunstzinning man en zeer belezen, een levensgenieter ook, maar hij is altijd een rusteloze zoeker gebleven. Nu hij in het huis van de hemelse Vader is thuisgekomen, moge hij daar voor altijd vredige rust gevonden hebben.

Kees Heeren, salesiaan van Don Bosco
°27-07-1927  +31-12-2020

Kees werd geboren op 27 juli 1927 te Helmond. Nadat hij de Philips' Bedrijfsschool in Eindhoven had gevolgd, kwam hij in 1948 bij de salesianen van Don Bosco in Leusden terecht, die toen net waren begonnen met een technische school. Aan die school heeft hij heel wat jaren les gegeven (met een onderbreking voor het noviciaat in 1951-1952). Later is hij ook directeur van deze LTS "Don Bosco" in Leusden geworden.In zijn vrije tijd maakte Kees van papier kunstzinnige menukaartjes en indrukwekkende surprises voor feestelijke gelegenheden. Ook begon hij zich toe te leggen op het bewerken van postzegels tot boekenleggers, buttons en collages (zie foto), waarvan de opbrengst bestemd was voor de zwerfkinderen, met name in Haïti.De laatste jaren van zijn leven bracht Kees door in "La Verna" te Wijchen, waar hij liefdevol werd verzorgd. Hij overleed op 31 december 2020. Kees was een talentvol en artistiek persoon.

Kees Heeren

Kees Smeele, salesiaan van Don Bosco
°13-09-1938  +19-12-2020

Kees werd geboren in Voorburg bij Den Haag, maar door latere verhuizing van ouders stond zijn ouderlijk huis nog lange tijd in Soest (Nederland). Hij was de achtste van elf kinderen en had – naar eigen zeggen – al vroeg het plan om broeder-timmerman te worden en dan huisjes te bouwen voor de armen. Toch was hij als schoolkind niet de gemakkelijkste, totdat hij als leerling van de technische school een salesiaan als godsdienstleraar trof die hem op het spoor van Don Bosco bracht. Kees is pater Cor Goorts daar altijd dankbaar voor gebleven.

Kort voor zijn 19e verjaardag trad hij in als salesiaan-coadjuteur. Hij heeft daarna nog ruim 12 jaar moeten wachten voor zijn wens in vervulling ging om naar de missie te worden uitgezonden. Intussen had hij zich op ‘Don Bosco Leusden’ ijverig bekwaamd in de bouwvakken en met de opvoeding van jongeren. In feite was hij al volop missionaris toen hij in januari 1971 naar Congo vertrok.

Eénmaal benoemd in Cité des Jeunes te Lubumbashi heeft Kees Smeele zijn jeugdplannen volledig ontplooid. Samen met zijn jeugdige leerlingen, jongens uit de armste milieus, van de straat en uit de gevangenis, heeft hij bijna 50 jaar lang geleefd en gebouwd. Hij was letterlijk dag en nacht als opvoeder in hun midden. . Groepsvorming, sport en spel, beroepsopleiding en geloofsoverdracht vulden het geleefd programma van Kees. Hij hield niet van vergaderen; dat is zo vaak tijdverlies…., je moet gewoon doen wat gedaan moet worden! Dat alles heeft hij volgehouden, ook in de laatste 15 jaar van zijn leven toen zijn gezondheid het liet afweten tot het echt niet meer kon. Hij overleed vrij onverwacht in de Congolese hoofdstad Kinshasa, waar hij sinds 1990 werkzaam was.

Kees was een missionaris naar Don Bosco’s hart. Niet alleen in Afrika, ook tijdens verlof in Nederland en België zette hij zijn ongeschreven programma door. Ongeschreven? Neen, hij deed gewoon wat Don Bosco voorstond: mensen omvormen tot eerlijke burgers en goede christenen.

Via deze link kan je een deel van de begrafenis van Kees in Kinshasa bekijken.

Gerard Huyghebaert, salesiaan van Don Bosco
°10-12-1924  +18-12-2020

Op zijn 96ste verjaardag ging Gerard voor in de eucharistieviering met zijn medebroeders salesianen. Nu beseffen we dat dit de bekroning was van zijn werkstuk hier op aarde, want amper enkele dagen later voelde hij zich minder goed en bereidde hij zich voor om zachtjes naar de Hemelse Vader te gaan. Ja, in zelfgave en heel rustig is hij van ons heengegaan.

Zijn familie lag hem na aan het hart. Met zijn meest dierbaren vierde hij in september 2019 nog zijn zoveelste jubileum. Hij vertelde ook graag over Beselare en zijn West-Vlaamse geboortestreek.

Als salesiaan van Don Bosco is hij verscheidene keren van woonplaats veranderd. Hij is leraar geweest en blijft ook gekend als nauwkeurige econoom van verscheidene salesiaanse huizen. Eenmaal 63 geworden kreeg de pastoraal bij mensen in woonzorgcentra, in parochies en zustergemeenschappen voorrang op eerder administratief werk. Vooral in de streek van Sint-Pieters-Leeuw en Halle is hij gekend als aalmoezenier en medepastoor. Zijn theologische bijscholing in die jaren getuigt van zijn pastorale en evangelische bewogenheid.

Ooit getuigde Gerard - op de vraag waarom hij priester was geworden - dat de liturgie en alles wat er in de kerk gebeurde hem reeds als kind erg aansprak. In het gezin waar hij met zussen en broers opgroeide, waren zijn ouders voorbeelden van dienstbare christenen.

Gerard wordt door velen beschreven als een plichtsgetrouwe religieus en een evangelisch bewogen priester, met grote devotie voor Onze Lieve Vrouw en Don Bosco.
Daarom zijn wij zeer dankbaar voor wie hij geweest is voor ons, salesianen én voor veel mensen die aan zijn zorgen waren toevertrouwd.
“Dank, goede Gerard.”

Albert Debakkere, salesiaan van Don Bosco
°20-03-1935  +07-11-2020

Albert, we zijn je dankbaar voor je minzaam zijn. Niets was je te veel gevraagd, je was dienstbaar in vele kleine dingen binnen de gemeenschap en bij de mensen tot wie jij gezonden werd.
Albert, we zijn je dankbaar voor je gelovig zijn, trouw in het gebed en in het bedienen van de sacramenten. Je deed dit vanuit een diepe verbondenheid met God, in wie je zo veel vertrouwen had.
Albert, we zijn je dankbaar voor je herder zijn en dit naar het beeld van de Goede Herder, steeds zorg dragen voor de kudde die je was toevertrouwd. Twintig jaar lang was je pastoor-herder in Helchteren waar je, lief en leed delend, verbonden leefde met je mensen.
Albert, we willen vooral God dankbaar zijn voor wie je onder ons mocht zijn. Bidden we dat God, jou, Albert nu mag opnemen in zijn alomvattende liefde.


José Hanssens, salesiaan van Don Bosco
°27-08-1935  +22-09-2020

José , geboren te Gullegem, was de tweede jongste van 11 kinderen. Het verlangen om priester en missionaris te worden was reeds vroeg in hem aanwezig. Na wat zoeken en vragen kwam hij in Don Bosco Kortrijk terecht bij de afdeling ‘late roepingen’. In 1956 trad hij in bij de salesianen van Don Bosco te Groot-Bijgaarden.

Zijn eerste missionariservaring was een tweejarige stageperiode in de Kafubu in Congo. Zijn theologiestudies deed hij in Lyon. Na zijn priesterwijding in 1966 kon hij ten volle zijn missionarisroeping beleven. Gedurende 47 jaar heeft hij op vele plaatsen en met verschillende opdrachten, zijn missionaris-zijn in Katanga met hart en ziel vervuld.

Zijn voorkeur ging uit naar de ontwikkeling van de armsten. In Sambwa heeft hij enorm veel gedaan om catechisten te vormen tot pastorale helpers in hun dorpen. Hij had de kunst om zijn parochianen zowel vorming als ontspanning te bezorgen. Hij babbelde heel graag met alle mensen, was een commerçant maar ook vertrouwensman van velen. Met zijn moto bezocht hij die mensen die veraf in velden en dorpen woonden. Hij was een lieve man, altijd content en dankbaar; een optimist die een plezante sfeer schiep. Kortom, een missionaris met een groot hart voor kleinen en armen, met een onvermoeibare en enthousiaste inzet.

In 2010 keerde José omwille van zijn gezondheid noodgedwongen naar Vlaanderen terug. Kortrijk werd zijn nieuwe thuis, dicht bij zijn familie. Maar wanneer de salesiaanse gemeenschap van Kortrijk gesloten werd, kon hij zich vlug aanpassen aan de nieuwe gemeenschap van Gent, waar hij ook graag was.

“Dank u, dank u” waren de laatste weken vaak woorden die hij zachtjes prevelde aan allen die hem verzorgden of bezochten. Dankbaar was hij en ook zijn gemeenschap. Biddend omringd door zijn medebroeders is hij stil en rustig naar zijn Schepper weergekeerd.


Liesbeth Hoeben, zuster van Don Bosco
°22-03-1931  +04-09-2020

Liesbeth was de oudste van acht kinderen en bracht haar jeugdjaren door in Hechtel. Als 14-jarige ging zij werken in het salesiaans huis te Sint-Denijs-Westrem. De zusters van don Bosco zorgden daar voor de paters en de jongens. Ze werd er geraakt door de edelmoedigheid en godsvrucht van hen. Daar rijpte stilaan haar roeping verder.

Zuster Liesbeth heeft in verschillende gemeenschappen geleefd. Zij was er te vinden in de keuken, in het economaat of in de was, zij was beschikbaar voor alle huishoudelijke taken. Ze was de stille spil waar medezusters terecht konden voor een praatje of goede raad. Zij had een echt moederhart.

Zij had een zwaar kruis te dragen op het einde van haar leven. Haar zicht werd minder en ging maar verder achteruit. Zo lang zij kon, probeerde zij mee te doen. De laatste maanden was haar zicht helemaal weg, in deze stilte gleed ze verder weg en mocht ze thuiskomen bij de Vader.


Godelieve Van Waelvelde, zuster van Don Bosco
°27-11-1927  +04-09-2020

Zuster Godelieve was het jongste kind in een gelovig, hardwerkend gezin. In navolging van haar oudere broer, Salesiaan van Don Bosco, vond ze de weg naar de zusters in Kortrijk om haar religieuze roeping te volgen.

Zij was 15 jaar missionaris in Congo. Vele taken werden haar toevertrouwd. Ze was zeer zelfstandig en kon hard werken. Een lang leven van dienstbaarheid als opvoedster, in de keuken, huishoudelijke taken, portierster en de laatste jaren hielp ze graag mee in het washuis. Zij was een verstandige vrouw, geïnteresseerd in wat er leefde en gebeurde in de wereld.

Zij leefde heel sober, tevreden met het noodzakelijke. Ze was een diepgelovige medezuster en trouw aan het religieuze leven. “Bid, mediteer, leef het Onze Vader”, schreef ze. Dit was de innerlijke kracht die in haar leefde. Terwijl haar geest verminderde, groeide haar verlangen naar de ontmoeting met de Heer.


Greta Althing, zuster van Don Bosco
°01-10-1933. +30-08-2020

Geboren in Nederland groeide Gretha op in een gezin van negen kinderen. Zij was actief bij de scouts. Jan Klein, sdb, was afkomstig van hetzelfde dorp Ter Apel. Haar vormingsjaren bracht zij door in Engeland. Na vier jaar professie werd ze reeds als missionaris naar Zuid-Afrika gezonden. In 1972 kwam zij naar België. Een hele aanpassing. Zij werkte mee ik de keuken, het washuis, de tuin. Ze was een hulp bij de kinderen en voetballen was voor haar geen probleem. In 1984 keerde zij terug naar haar vaderland, naar Maasniel. Daar voerde zij verschillende opdrachten uit, tuinier, kok, was, strijk en chauffeur.

Terug in België in 1994, verrichtte zij dezelfde taken. Haar leven structureerde ze graag rond gebed, arbeid en lectuur. Ze hield van werken in de tuin, ze bewonderde de bloemen en kon haar ervaringen over de wisseling van seizoenen delen met anderen.

Zij overleed op 30 augustus 2020 te Kortrijk.


Schrijf u hier in voor Don Bosco digitaal (nieuwsbrief)

* indicates required